تبلیغات
 
بسیج دانشجویی دانشکده علوم
مقام معظم رهبری : بسیج بیت الغزل سروده عشق است!
 
 


اسلام با توجه به فطرت بشر گاه در جزئیات زندگی مردم بر اساس مقضتیات زمان و مکان دخالت می کند و سبک زندگی را در امور روزمره و کوچک پیگیری می کند و حتی در حوزه آداب افزون بر اخلاق دستورالمعل هایی را ارایه می دهد.
به گزارش قدس آنلاین،تعالیم پربار اسلام، ریشه در شئون مختلف زندگی بشری دارد و برای حیات آدمی، برنامه ای فراگیر و جامع ارائه می دهد. از جملة این موضوعات بسیار ریز و دقیق و لطیف در سبک زندگی، آداب مهمانی است که در آیات قرآنی به اشکال گوناگون به این پرداخته شده است.

رعایت حال میزبان
یکی از اصول کلی آداب میهمانی عدم تکلف برای میزبان و رعایت حال اوست. در این زمینه امام رضا علیه السلام می فرماید: مردی، امیرالمؤ‌منین(علیه السلام) را به‌ خانه‌ خود دعوت‌ کرد، حضرت‌ فرمود: می‌آیم‌ در صورتی‌ که‌ سه‌ کار را به‌ عهده‌ بگیری‌ و بپذیری. پرسید: آن‌ سه‌ کار چیست؟ فرمود: از خارج‌ منزل‌ چیزی‌ برایم‌ نیاوری، در منزل‌ چیزی‌ از من‌ پنهان‌ نکنی‌ و بر خانواده‌ خود تنگ‌ نگیری‌ و سهم‌ خوراک‌ آنان‌ را کم‌ نکنی. او قبول‌ کرد علی(علیه السلام) هم‌ دعوتش‌ را پذیرفت.(1)

پذیرایی از میهمان
در روایات و احادیث هم مکرراً به امر اطعام و میهمانداری سفارش شده است. 
این مسئله در سیره و رفتار امام رضا (ع) به گونه جالب توجهی اتفاق افتاده و آن حضرت با سیره عملی خود به اهمیت پذیرایی از مهمان اشاره کرده است.
ابوهاشم جعفری گوید: در مجلس امام رضا علیه السلام نشسته بودم که بسیار تشنه شدم اما هیبت امام مانع شد که در مجلس و حضور آن بزرگوار آب درخواست نمایم. خود حضرت آبی طلبید و یک جرعه از آن نوشید. آن گاه فرمود:
ای ابوهاشم! بنوش. که آب خنک و گوارایی است و من هم نوشیدم.
پس از مدتی بار دیگر تشنه شدم. حضرت نگاهی به خدمت کار کرد و فرمود:
شربتی از آب خاکه قند سویق را تر کن، آن گاه شکر بر آن بپاش، سپس فرمود:
ای اباهاشم، بنوش! زیرا این تشنگی را برطرف می سازد. (2) 
در این روایت نکاتی قابل توجه است.
یکی از ان ها عبارت است از این که نشان دهنده ی علم غیب و کرامت حضرت رضا علیه السلام که از حالت درونی افراد باخبر می باشد. دیگر این که آن حضرت به فکر مهمان و برطرف کردن حاجت اوست. هم چنین بیانگر تواضع آن حضرت است که تا این اندازه در پذیرایی مهمان اهتمام می ورزد.

میهمان نوازی
روزی امام رضا (علیه السلام) میهمانی را دعوت کرد و با احترام، مهمان خود را به داخل خانه آورد. پس از پذیرایی، با هم به گفت وگو پرداختند. در میان سخن آنان، باد چراغ را خاموش کرد. مهمان بی درنگ از جای خود برخاست که آن را روشن کند، ولی امام دست او را گرفت و نشانید و مانع شد که او از جایش بلند شود. سپس خود برخاست و چراغ را روشن کرد و دوباره کنار او نشست و برای این که مهمان ناراحت نشود با لبخندی به او فرمود: ما خاندانی هستیم که دوست نداریم مهمان خود را به کار بگیریم و او را به زحمت بیندازیم.(3)


رعایت سادگی در پذیرایی
یکی از جلوه های مردم دوستی امام رضا علیه السلام این بود که سعی می کرد هرگز تنها غذا نخورد. بلکه همگان را به خوردن غذا فرا می خواند.
مردی از اهل بلخ روایت کند که: من در سفر خراسان، همراه حضرت رضا علیه السلام بودم. روزی سفره ی غذا طلبید. همه ی غلامان از سیاه و سفید را کنار سفره جمع کرد. عرض کردم: فدایت شوم مناسب تر بود که سفره ی این ها را جداگانه بیندازید. در پاسخ فرمود: ساکت باش! همانا خدای همه ی ما یکی است، مادر ما یکی است، پدر ما یکی است و پاداش هر کسی بستگی به کردار او دارد. (4)

پذیرایی در واپسین لحظات
یاسر خادم می گوید :در روزی که امام رضا علیه السلام مسموم شده بود و در همان روز درگذشت، پس از این که نماز ظهر را گزارد به من گفت: ای یاسر، مردم (اهل خانه و کارکنان و خدمتگزاران) چیزی خوردند؟
گفتم: آقای من چه کسی می تواند غذا بخورد، با این که شما در چنین حالتی هستید. (آخرین لحظات شماست) در این هنگام امام راست نشست و فرمود: سفره را بیاورید، و همگان را بر سر سفره فراخواند و کسی را فروگزار نکرد و یکایک را مورد محبت و مهر خویش قرار داد. هنگامی که همگان غذا خوردند امام بیهوش افتاد. (5)

حق میهمان
اسلام در گرامی داشتن مهمان بسیار موشکاف است تا آنجا که در تعالیم حیات بخشش آمده است که وقتی مهمان وارد می شود، به او کمک کنید، اما برای رفتن از منزل به او کمک نکنید، مبادا تصور کند که مایل به رفتن او هستید.
در حدیثی دیگر عبدالله بن مهران گوید: احمد بن محمد بن ابی نصر بزنطی گفت: خدمت حضرت رضا علیه السلام رسیدم. صفوان بن یحیی و محمد بن سنان هم با من بودند. مدتی در خدمت آن جناب نشستیم. آن گاه حرکت کردیم. امام فرمود:
ای احمد شما بنشین. من هم بار دیگر نشستم. آن حضرت با من شروع به سخن کرد. من مسایلی از آن جناب پرسیدم و آن حضرت پاسخ می گفت تا این که مدتی از شب گذشت.
هنگامی که تصمیم گرفتم از منزلش بیرون شوم فرمود: ای احمد! می روی یا می مانی؟
عرض کردم: قربانت گردم هرگونه اراده فرمایی عمل خواهم کرد.
فرمود: در این جا بمان. اکنون همه ی مردم خوابیده اند و پاسبانان در شهر گردش می کنند.
حضرت برخواست و به اطاق دیگری رفت. من هنگامی که دیدم امام از اطاق بیرون شد، سجده ی شکر به جا آوردم و گفتم: حجت خداوند برای من ارزش قایل شده و مرا از میان دوستان انتخاب کرده و در منزل خود نگهداشت.
هنوز در سجده ی شکر بودم که دیدم با صدای پای خود مرا متوجه ساخت و من برخاستم. دست مرا گرفت و فشار داد و سپس فرمود: ای احمد! علی علیه السلام به دیدن صعصة بن صوحان رفت. هنگامی که از منزل او بیرون می شد فرمود:
ای صعصعه! به برادرانت افتخار نکن که من به عیادت تو آمده ام. اینک از خدا بترس و متوجه اعمال خود باش.(6)


پی نوشتها:
1. بحار الانوار، ج‌ 75، ص‌ 451 
2. بحارالانوار جلد 49 صفحه ی 48
3. بحارالانوار جلد 49 صفحه ی 102 ، اعیان الشیعه جلد 2 صفحه ی 15 ، کافی جلد 6 صفحه ی 283
4. اصول کافی جلد 4 صفحه ی 23 ؛ بحارالانوار جلد 49 صفحه ی 91 ؛ عیون اخبارالرضا جلد 2 صفحه ی 184 ؛ محاسن برقی صفحه ی 392
5. بحارالانوار جلد 49 صفحه ی 299 ؛ عیون اخبار الرضا جلد 2 صفحه ی 241 ؛ انوار البهیه صفحه ی 117
6. قرب الاسناد صفحه ی 222 ، الخرائج و الجرائح صفحه ی 237 ، عیون اخبارالرضا علیه السلام جلد 2 صفحه ی 212 ، معجم رجال الحدیث جلد 2 صفحه ی 237 و بحارالانوار جلد 49 صفحه ی 36 حدیث 1


در پایان عکسی از حرم مطهر در سال 1350





نوع مطلب :
برچسب ها :

ارسال شده در تاریخ : شنبه 23 دی 1391 :: توسط : صالح
درباره وبلاگ
...
سلام.این وبلاگ ،وبلاگ بسیج دانشجویی دانشکده علوم دانشگاه شیرازه.
اگه خدا قبول کنه قراره وبلاگمون به جایی تبدیل بشه که توش میتونیم از اعتقاداتمون دفاع کنیم .امیدواریم که خدای بزرگ هم توی این راه کمکمون کنه!
*هرگونه برداشت از مطالب این وب فقط با ذکر صلوات مجاز است!

مدیر وبلاگ: منتظر ظهور
منوی اصلی
موضوعات
آرشیو مطالب
مطالب اخیر
نویسندگان
پیوندها
پیوندهای روزانه
صفحات جانبی
نظرسنجی
نظرتون درمورد وبلاگ چیه؟





برچسبها
آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
جستجو